روزهای تلخی بر ایران گذشت. جامعه از دوره‌ای عبور کرد که با خشونت گسترده، اضطراب فراگیر و رنج عمیق انسانی همراه بود. دوره‌ای که به کشته و زخمی شدن هزاران نفر انجامید و ردّ آن بر زندگی فردی و جمعی ما باقی مانده است.

وقتی تب جامعه بالاست، چشم‌ها بیشتر طالب حرارت‌اند، نه روشنایی؛ و واکنش‌های احساسی چنان بر فضای عمومی غلبه می‌کند که مجالی برای گفت‌وگوی سنجش‌گرانه نیست.

تلاش برای فهم عمیق‌تر تحولات و گذر از بازتاب هیجانی، رسالتی است که شناخت برای خود متصور بوده است.

شاید اگر پیش از این، بیشتر و جدی‌تر درباره سازوکارهای تشدید خشونت گفتگو می‌کردیم، اگر بیشتر به چگونگی شکل‌گیری دام بی‌اعتمادی و حذف متقابل می‌اندیشیدیم و هم‌زمان درباره سازوکارهای اصلاح، کاهش تنش و بازسازی اعتماد اجتماعی گفتگو کرده بودیم، امروز با این حجم از داغ و رنج روبه‌رو نبودیم. شاید اگر بعضی پرسش‌ها زودتر و عمومی‌تر مطرح می‌شد، هزینه‌های انسانی کمتری می‌پرداختیم.

امیدواریم بتوان فضایی برای اندیشیدن و گفت‌وگو فراهم کرد. فضایی که به جای افزودن بر تب، به روشنایی بیفزاید.